Üzerinde kurduğumuz bilinç ne kadar da yıpranmış.
Daha biraz önce söylenmiş, okunmuş, yapılmış olan şey hemen sonra gerçek değildir artık.
Yalnızca bizim belleğimizde var olan bir şeydir ve bütün yaşamımız, hatta bütün dünyamız böyledir.
Gerçek diyebileceğimiz şey, o sonsuz küçüklükteki şimdiki zaman anıdır yalnızca ve o da biz onu düşünmek istediğimizde çoktan geçip gitmiştir.
Duygularımı seninle bölüşebilmeyi ne kadar isterdim, eğer biraz cesaret verebilseydin bana. Hayatımda hem var hem yoksun.
Bu öyle dayanılmaz bir ikilem ki..
Hatırlanan geçmiş, zamandan yoksundur.
Bir aşkı, bir kitabı yeni baştan okur ya da filmi tekrar seyreder gibi yeniden yaşayamazsınız.
Kendimi bildim bileli bütün günlerimi,
haberim olmadan
ve
nefsime itiraf etmeden,
bir insanı aramakla geçirmiş
ve
bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.
öfkeliydim, kendime karşı öfkeliydim..
bana hep böyle olur..
kelimelerin tadını unutacak kadar uzun süre susarım ve birden bent yıkılır,
içimde ne varsa,
tuttuğum ne varsa boşaltırım,
bitmez tükenmez bir gevezelik başlar;
daha çenemi kapatmadan pişman olmuşumdur bile..
“Ya hep ya hiç” sözü ne kadar büyük bir söz.
Sen de ya benimsin ya değilsin.
Benimsen eğer hiç mesele yok her şey yolunda demektir.
Ama benim değilsen hiçbir şey yok demektir.
Farkındayım bir insana böylesine bağlanmak bayalığın da ötesi bir şey.
İşte bu yüzden aklıma bu düşünce geldiğinde durmadan bir korku çöküyor yüreğime..
